De
Vlist in de literaratuurDe
Vlist in de literaratuur
In 1954 verscheen het Reisdagboek uit de Krimpenerwaard, geschreven
door Nico Rost.
Het boekje werd voorzien van illustraties door Otto Dicke.
Uit dit boekje koos ik onderstaande citaten en illustratie.
Geen riviertje in ons land is waarschijnlijk fraaier en Nederlandser
dan de Vlist.
Ze stroomt van Haastrecht naar Schoonhoven, omzoomd door knotwilgen en
vele van Holland's statigste boerderijen. (1)
(...)
Vele
kronkels heeft de Vlist, doch steeds verschijnen nieuwe wilgen, vanachter
het oeverriet, maar ook een bordje waarop staat "Vissen op Zondag
verboden" en onze gids zou liever willen dat we hier geen aandacht
aan schonken, doch een paar meter voorbij een nieuwe bocht is er wéér
een en dan nog enkele, maar wat verderop zit een hengelaar onder zo'n bord
rustig te vissen en haalt warempel juist wanneer we voorbij komen vriendelijk-lachend
z'n buit binnen - een spartelende Zondagse voorn van behoorlijke afmetingen.
Boven onze hoofden, in de polderlucht, zeilt een reiger, in de wei buitelen
kieviten of er geen Zondagsrust bestaat en ook de valk, die in de heldere
hemel staat te bidden, doet dit stellig niet uit religieuse overwegingen.
(...)
We rijden verder de Vlist langs, wuivende wilgen scharen zich achter het
buigende riet. Een molen duikt op, daarna een toren en daarna weer de wijde
polder.
Voor een oude boerderij trekt een geit mekkerend aan een touw - in afwachting
van het aardappelwater dat de boerin haar komt brengen en wéér
zit een hengelaar langs de oever van de Vlist, hoewel het Zondag is...
(1) Hier vergist de schrijver zich:
de Vlist loopt van Schoonhoven naar Haastrecht (NJ)
Tekst uit boek Zwerftochten door ons land deel Zuid Holland,
uitgave van koek- en beschuitfabriek v/h G Hille & zoon Zaandam , 1934.
Hoofdstuk: door Zuid-Hollands "Achterhoek"
....dan noordwaarts langs dat eerbiedwaardige en kittige stroompje,
de Vlist geheeten, en over Haastrecht, ook al zo'n merkwaardig deftigheidje...
.
....nog enkele minuten nu en u bereikt de Vlist, het mooiste binnenwatertje
van Nederland, stromend in de schaduw van wilgen en populieren, en bedekt
met eilandjes vol bosschages en riet. Maar let u wel: om dit alles goed
te zien, moet u zodra dat mogelijk blijkt (brug) oversteken naar de andere
oever en dus het water rechts van u zien te krijgen. Deze oever is n.l.
veel mooier nog dan de andere. Wel is de weg smal en dient heel langzaam
te worden gereden, maar dit stukje natuur is dan ook een uitgezocht gerecht
dat rustig en fijntjes moet worden genoten! Wanneer ik u vertel, dat het
grootste percentage van de bij mij binnenkomende brieven over Vlist handelt,
over het feit dat deze Vlist voor de reizigers de grote verrassing was
op hun speurtochten in eigen land, dan mag het u duidelijk zijn dat de
Vlist inderdaad iets heel bijzonders is. Het enige bezwaar van onze voortdurende
aanbevelingen is misschien, dat het aan de Vlist al een beetje druk is
geworden..........
..En
bij Schoonhoven stroomt de Vlist, het mooiste binnenwatertje, dat wij in
Nederland kennen. Er zijn niet zo heel veel Nederlanders die ervan gehoord
hebben. De meer "progressieve" automobilisten hebben al wel eens
de weg langs de westelijke oever bereden, maar slechts weinigen van hen
weten dat het goed berijdbare weggetje langs de oostoever nog veel mooier
is.......
...Wat moet ik van de Vlist eigenlijk nog meer zeggen dan dat de tocht
erlangs een der allermooiste tochten is die u in ons land kunt maken? Het
riviertje ligt in de schaduw van wilgen en populieren en wordt bedekt met
eilandjes vol bosschages en riet. Enkele bruggetjes slaan zich van de ene
naar de andere oever. Enkele typische molens geven het land nog een apart
accent. De ene boerderij is nog fraaier dan de andere, een enkele bezit
een statiedeur die nooit opengaat, bijna alle hebben aan het water een
vlondertje.... Indien u de tocht langs de oostoever van de Vlist nooit
gemaakt hebt, moet u dat op uw eerste de beste vrije dag gaan doen: het
is misschien het beste advies dat ik u in dit boek heb kunnen geven.
Met
hartelijke dank aan Hans van Embden.